رویای ما از همان ابتدا روشن بود: تولید فیگورهایی که بتوانند کنار آثار خارجی قرار بگیرند، مقایسه شوند و نقد شوند. چون باور داشتیم تنها راه پیشرفت، شنیدن نقد و بهتر شدن روزبه‌روز است. در آن روزها، فقط یک نفر بود با رویایی بزرگ. هزینه های دلاری مانع بزرگی بود برای داشتن علاقه مندی هایمان؛ و باید راهی پیدا می‌شد تا این شعله خاموش نشود. ما نمی‌خواستیم تسلیمِ جبرِ اعداد و ارقام شویم. تصمیم گرفتیم با تکیه بر هنر و صبوری، پلی بسازیم میانِ رویاهای شما و واقعیت. هدف این بود که هر کلکسیونر ایرانی، وقتی به قفسه‌اش نگاه می‌کند، نه یک کار بی‌جان، بلکه روحی دمیده شده در کالبد مجسمه را ببیند؛ اثری که با تک‌تک سلول‌هایش با عشق ساخته شده تا نشان دهد برای در آغوش کشیدنِ قهرمانانمان، نیازی نیست به آن سوی آب‌ها چشم بدوزیم.